برای مهربونی هاش...

 به گل های رزت نگاه می کنم...  روی میز اتاقم و بوی  پخش شده توی هوا که  تمام نفس های منو  توی بوی گل پیچیده...!

به این فکر می کنم که  تا همین چند وقت پیش  تنهایی عظیم روحم  درد  بی تاملی بود که نمی تونستم و نمی خواستم که با کسی درمیونش بگذارم.

تو اومدی  که کنار  درد ها فلسفه  تنهایی همیشگی نیست را تجربه کنم.

فقط کاش  حالا که انقدر مهربونی  که  کلی وقت گذاشتی برای برنامه نویسی ها و آرشیو بندیا  و سرچ بازی های من  یه کمی وقت میگذاشتی و مشقامو هم می نوشتی  من خیلی خوشحال تر می شدم...

ولی خب... من عادت ندارم کسی مشقامو بنویسه...