یک غزل
شاید که نه... حتما
دنیای آدم بزرگ های بی فکر و منطق نیاز به معصومیت و سادگی یک کودک هم داره تا هنوز هنوزا آسمونش بتونه روی سر ظلمای زمینش تاب بیاره و بایسته...
فقط ایراداشو ببخشید چون خیلی وقته که دستم به غزل نمی رسه...!!! اینم از پلیدی دنیای آدم بزرگ هاست که لکه هاش خواهی نخواهی روی لباس بچه هاشم می شینه...!
این غزلو می نویسم برای تو نازنینم که ...
شب روی شانه های شما خوابید
خواب ترانه های شما را دید
او که همیشه عاشق باران بود
او که به خیس شدن نمی خندید!
!
..................................
